Rozdział
IV
Szczegółowe omówienie postaw liturgicznych i inne uwagi
30. Pozycja stojąca
wyraża szacunek i cześć wobec Boga, a także gotowość do pełnienia naszego
posłannictwa przed Bogiem i ludźmi. Dlatego osoba stojąca ma mieć ciało i
głowę wyprostowane, a ręce złożone na wysokości mostka i skierowane do góry
(pod kątem 30°-45° - żartuję, choć tak jest najładniej). Nie należy się
niepotrzebnie odwracać i oglądać, zwłaszcza na płeć przeciwną J,
bo to kusi i bardzo rozprasza.
31. Postawa siedząca
wyraża skupienie i sprzyja wygodnemu wysłuchaniu Słowa Bożego. Jednak
„wygodna” nie znaczy „nasza najwygodniejsza”. Osoba siedząca w czasie
liturgii jest prosta, ma nogi oparte na ziemi (o ile ktoś sięga, jeżeli nie,
nie może nimi „dyndać” w powietrzu, niech je oprze na poprzeczce ławki albo
niech mu swobodnie zwisają), a ręce oparte na kolanach w taki sposób, że
mniej więcej od łokcia leżą one na nogach, nie mają być sztywne
i wyprostowane.
32. Postawa klęcząca
wyraża cześć i pokorę przed Bogiem. Osoba klęcząca powinna być wyprostowana
i ręce trzymać tak jak podczas stania. Nie należy opierać całego ciężaru
ciała na jednym kolanie, gdyż po chwili boli. Przerzucanie ciężaru ciała
zawsze powoduje rozproszenie własne, innych, a także ból nóg i
zniecierpliwienie.
33. Przyklęknięcie
jest prawidłowo wykonywane na prawe kolano. Ciało ma być
wyprostowane, ruszają się tylko nogi, to znaczy prawe kolano „wędruje” do
lewej kostki, tam dotyka ziemi i podnosi się aż do wyprostowania obu
nóg. Nie należy się przechylać w żadną stroną, gdyż grozi to wywrotką
J, co się zdarzało.
34. Skłon głowy to
kiwnięcie głową przy użyciu samej tylko szyi. Wygląda to tak jak kiwnięcie
głową aniołka zbierającego pieniążki do skarbonki przed szopką
bożonarodzeniową, tylko jest wykonywane raz i powoli.
35. Pokłon ciała to
głębokie zgięcie całego tułowia.
36. Na początku i
końcu Mszy świętej, a także kiedy wychodzimy do zakrystii w czasie
Mszy Świętej, przyklękamy na jedno kolano w stronę tabernakulum.
37. Kiedy tylko
przechodzimy z jednej strony na drugą, oddajemy głęboki pokłon w stronę
ołtarza.
38. Przed i po
wykonaniu jakiejś czynności liturgicznej , na przykład przed i po podaniu
Celebransowi ampułek, wykonujemy pokłon całym ciałem w stronę Celebransa.
39. Znak krzyża ma
być wykonywany powoli, z szacunkiem i świadomością jego wagi dla nas,
Chrześcijan, których Jezus zbawił właśnie na krzyżu. Podczas wykonywania
tego znaku lewa ręka spoczywa na piersi, a prawą dotykamy najpierw czoła,
potem miejsca pod lewą ręką (zaraz pod mostkiem, w wyczuwalnym „otworze”),
następnie lewego, a potem prawego ramienia. Na końcu składamy ręce, nie
kładziemy prawej ręki na piersi.
